Liturgia

Sakrament namaszczenia chorych

Sakrament namaszczenia chorych udziela specjalnej łaski chrześcijaninowi, który doświadcza trudności związanych ze stanem ciężkiej choroby lub starości.

Stosowny czas na przyjęcie namaszczenia chorych zachodzi wtedy, gdy wierny staje wobec niebezpieczeństwa śmierci z powodu choroby lub starości. Sakrament ten chrześcijanin może przyjmować za każdym razem gdy jest dotknięty ciężką chorobą lub gdy nastąpiło jej nasilenie.

Sakramentu tego udzielają tylko kapłani. Przy jego sprawowaniu używają oni oleju poświęconego przez biskupa lub w razie potrzeby przez samego prezbitera, który celebruje ten sakrament.

Skutkami specjalnej łaski sakramentu namaszczenia chorych są: zjednoczenie chorego z męką Chrystusa dla jego własnego dobra i dla dobra Kościoła; umocnienie, pokój i odwaga, by przyjmować po chrześcijańsku cierpienia choroby i starość; przebaczenie grzechów, jeśli chory nie mógł go otrzymać przez sakrament pokuty; powrót do zdrowia, jeśli to służy dobru duchowemu; przygotowanie na przejście do życia wiecznego.

W parafii Najświętszego Zbawiciela duszpasterze posługują chorym:

  1. W nagłych przypadkach, można kapłana poprosić do chorego w każdej porze dnia i nocy. Uczynić to może rodzina chorego, sąsiedzi lub sam chory.
  2. Cykliczne odwiedziny chorych przez kapłanów z posługą sakramentalną odbywają się: 
    • w każdy pierwszy piątek miesiąca, 
    • w ostatnim tygodniu poprzedzającym Boże Narodzenie, 
    • w ostatnim tygodniu poprzedzającym Wielkanoc. 
  3. Rodzina chorego przed przybyciem duszpasterza wina przygotować chorego i mieszkanie. 
  4. W mieszkaniu chorego należy przygotować stół lub ławę przykrytą białym obrusem, na niej świece, krzyż i wodę świeconą. Natomiast do namaszczenia chorych: zwitek waty, sól i kawałek chleba.

 

Kategoria: